Rozbudowane funkcje, które pozwolą przygotować własne raporty, nie tylko w oparciu o zapytania SQL czy LINQ, ale także z wykorzystaniem intuicyjnego narzędzia.

 Dzięki Raportowaniu PRO+ użytkownik może: 

• dodać własne kolumny do wbudowanych modułów oraz raportów,  
• zdefiniować raporty własne z pomocą intuicyjnego interfejsu,  
• wykorzystać raporty sferyczne, np. do komunikacji z zewnętrznymi aplikacjami.

Do tej pory w konfiguracjach widoków pod przyciskiem Dodaj własną kolumnę można było dodać kolumnę z raportów SQL, raportów LINQ lub z raportów sferycznych. Teraz można tego dokonać także na podstawie pól znajdujących się w bazie danych, bez konieczności pisania ani jednej linijki kodu. Okno dodawania kolumny zostało rozszerzone o pola z bazy danych. Za pomocą mechanizmu Drag&Drop można łatwo przeciągnąć znalezione pole, dodając w ten sposób kolumnę. Kolumny można tworzyć też poprzez łączenie wielu pól za pomocą operatorów matematycznych i logicznych.

Funkcjonalność umożliwia ponadto tworzenie kolumn za pomocą raportów własnych – sposób ten wymaga znajomości składni zapytań SQL bądź LINQ oraz znajomości struktury bazy danych programu. Po zapisaniu raportu na liście pojawi się nowa kolumna, która jest od razu aktywna.

Tworzenie własnych kolumn jest także możliwe za pomocą sfery – sposób ten wymaga znajomości języków programowania.

Możliwość utworzenia własnego raportu, składającego się z wybranych pól danego obiektu, które występują w bazie danych. Po wybraniu typu obiektu (np. Dokument), wyświetla się lista zmiennych z opisami, które go dotyczą, takimi jak adresy kontrahentów, kwoty czy formy płatności. Przy każdym polu znajduje się ikona określająca jego rodzaj – dzięki temu można łatwo odróżniać pola kwotowe od napisów.

Zbudowanie takiego raportu polega na wybraniu konkretnych pól oraz przeciągnięciu ich jako kolumny lub filtry na dostosowany obszar roboczy. Każdą kolumnę oraz filtr można tworzyć na podstawie wielu pól za pomocą prostego edytora wyrażeń. 

Dane można też łączyć ze sobą, używając odpowiednich funkcji agregujących, takich jak liczność elementów, suma, minimum czy maksimum.

Umożliwiają tworzenie zaawansowanych zestawień z dodatkowym wykorzystaniem zewnętrznych źródeł danych. Dzięki temu możliwy jest dostęp do informacji niewidocznych bezpośrednio w programie.